Αναγνωρίζετε τον μαθητή της φωτογραφίας; Σήμερα είναι δήμαρχος στην Εύβοια !

Μια παλιά φωτογραφία, μια μαθητική παρέλαση και μια ανάμνηση που νίκησε τον χρόνο. Ο δήμαρχος Ιστιαίας – Αιδηψού, Γιάννης Κοντζιάς, γύρισε για λίγο το ρολόι 35 χρόνια πίσω, τότε που ήταν ακόμη μαθητής και η βροχή δεν μπορούσε να σταθεί εμπόδιο στον ενθουσιασμό της νιότης. Μόνο που αυτή τη φορά, η ζωή τον έφερε στην άλλη πλευρά των αποφάσεων…

Ήταν Οκτώβριος του 1991. Μια άλλη εποχή, μια άλλη Ελλάδα, μια άλλη Ιστιαία.

Στους δρόμους της πόλης, μαθητές με τα γιορτινά τους ρούχα, με περηφάνια στο βλέμμα και την καρδιά γεμάτη συγκίνηση, ετοιμάζονταν να τιμήσουν την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου.

Ανάμεσά τους και ένα παιδί που τότε δεν μπορούσε να φανταστεί πως, 35 χρόνια αργότερα, θα κρατούσε στα χέρια του όχι τη μαθητική σημαία, αλλά την ευθύνη των αποφάσεων για ολόκληρο τον τόπο του.

Ήταν ο σημερινός δήμαρχος Ιστιαίας – Αιδηψού, Γιάννης Κοντζιάς, παραστάτης τότε!

Μια φωτογραφία από εκείνη την παρέλαση, με τη σημαία του Γυμνασίου Ιστιαίας, στάθηκε αρκετή για να ξυπνήσει μνήμες, συναισθήματα και σκέψεις.

Τότε, όπως ο ίδιος θυμάται, ούτε που περνούσε από το μυαλό τους να μη γίνει η παρέλαση εξαιτίας της βροχής. Η νεανική ορμή, η ανυπομονησία και η περηφάνια ήταν δυνατότερες από κάθε κακοκαιρία.

Και ύστερα πέρασαν 35 χρόνια…

Το παιδί μεγάλωσε. Οι συμμαθητές ακολούθησαν ο καθένας τον δικό του δρόμο. Οι σχολικές αυλές γέμισαν με άλλα πρόσωπα, άλλες φωνές, άλλα όνειρα.

Και εκείνος ο μαθητής βρέθηκε κάποτε στη θέση του δημάρχου.

Αυτή τη φορά, μπροστά στη βροχή, πήρε χωρίς δεύτερη σκέψη την απόφαση να μη πραγματοποιηθεί η παρέλαση.

Μια απόφαση τόσο διαφορετική από όσα σκεφτόταν ως παιδί, που έγινε αφορμή για μια βαθιά ανθρώπινη εξομολόγηση.

«35 χρόνια πριν ούτε πέρασε από τη σκέψη μας να μην κάνουμε παρέλαση λόγω βροχής. Χθες εγώ χωρίς δεύτερη σκέψη αποφάσισα να μην γίνει η παρέλαση… λόγω βροχής», έγραψε χαρακτηριστικά.

Και μέσα σε αυτές τις λίγες λέξεις κρύβεται ίσως κάτι πολύ μεγαλύτερο από την ανάμνηση μιας εθνικής επετείου.

Κρύβεται το πέρασμα του χρόνου. Η απόσταση ανάμεσα στην ανεμελιά του παιδιού και στην ευθύνη του ενήλικα. Ανάμεσα σε εκείνον που κάποτε ακολουθούσε τη σημαία και σε εκείνον που σήμερα καλείται να αποφασίζει για τους άλλους.

Γιατί μεγαλώνοντας δεν αλλάζουν μόνο τα πρόσωπά μας. Αλλάζει ο τρόπος που βλέπουμε τον κόσμο. Εκεί που κάποτε υπήρχε μόνο ο ενθουσιασμός, σήμερα υπάρχει και η ευθύνη.

Και ίσως αυτή να είναι η πιο συγκινητική πλευρά της ανάρτησης του Γιάννη Κοντζιά. Όχι η απόφαση για την ακύρωση της παρέλασης, αλλά το γεγονός ότι, πίσω από τον θεσμικό του ρόλο, παραμένει ζωντανή η ανάμνηση του παιδιού που υπήρξε κάποτε.

Εκείνου του μαθητή που περπατούσε στους δρόμους της Ιστιαίας, χωρίς να γνωρίζει τι του επιφύλασσε το μέλλον.

Ο ίδιος έκλεισε την ανάρτησή του με μια φράση γεμάτη νόημα:

«Τα χρόνια περνούν, νέες γενιές διαδέχονται τις προηγούμενες, οι εποχές και οι σκέψεις αλλάζουν.. ελπίζω προς το καλύτερο».

Μια ευχή που ξεπερνά τα όρια μιας προσωπικής ανάμνησης.

Γιατί τελικά, οι φωτογραφίες δεν φυλακίζουν μόνο στιγμές. Κρατούν ζωντανό ένα κομμάτι του εαυτού μας που δεν επιστρέφει ποτέ, αλλά συνεχίζει να μας ακολουθεί.

Και κάπως έτσι, μια βροχερή 28η Οκτωβρίου ένωσε το χθες με το σήμερα.

Το παιδί του 1991 με τον δήμαρχο του 2026.

Την ανεμελιά με την ευθύνη.

Και τη νοσταλγία με την ελπίδα.

Γιατί μπορεί να αλλάζουν οι εποχές, οι αποφάσεις και οι άνθρωποι… όμως μέσα μας υπάρχει πάντα εκείνο το παιδί που κάποτε περπάτησε περήφανο πίσω από μια σημαία.