Κλαίει η Εύβοια για τον άδικο χαμό του Τάσου

Ο Τάσος, ο πιο κοινωνικός αδέσποτος σκύλος της Χαλκίδας, είχε κερδίσει την αγάπη όλων με τη μοναδική του προσωπικότητα και τον τρόπο που «κατέκτησε» τους δρόμους και τις γωνιές της πόλης.

Η μέρα του Τάσου ξεκινούσε πάντα με το αγαπημένο του “special food”. Ακολουθούσε μια βόλτα στα δικαστήρια, όπου, όταν η κατάσταση το απαιτούσε, έβαζε τάξη με τα αυστηρά του γαυγίσματα. Ήταν το απόλυτο αφεντικό του προαύλιου, και κανείς δεν τολμούσε να τον αγνοήσει. Στη συνέχεια, μεταφερόταν στο «Πάνθεον», το καφέ της πόλης, όπου περνούσε ώρες αραγμένος στο διάδρομο, ενώ οι θαμώνες περνούσαν από πάνω του σαν να μην υπήρχε. Και αυτός; Δεν κουνιόταν. Παρά το ότι έφευγε πάντα τελευταίος από το μαγαζί, η καρδιά του ήταν εκεί.

Όταν το Πάνθεον έκλεισε…

Όπως εξιστορεί ο Γιώργος Σπύρου, το κλείσιμο του «Πάνθεον» τον στεναχώρησε βαθιά. Μέρα με τη μέρα, περίμενε υπομονετικά έξω από την κλειστή πόρτα, ελπίζοντας ότι κάποια στιγμή θα ανοίξει και θα επιστρέψει στην αγαπημένη του θέση. Τελικά, άρχισε να αναζητά «καταφύγιο» και στην πόρτα του “Storeys”, αλλά ποτέ δεν ήταν το ίδιο. Η καρδιά του ανήκε μόνο στο «Πάνθεον».

Η φροντίδα του Τάσου ήταν πάντα εξασφαλισμένη. Ο Γιάννης Πολάλης, ένας άνθρωπος με καρδιά για τα ζώα, φρόντιζε πάντα να του προσφέρει τροφή και νερό έξω από την πόρτα του καταστήματός του. Δεν ήταν μόνο ένας καλός άνθρωπος για τα ζώα, ήταν ο άνθρωπος που στάθηκε δίπλα του σε όλες τις στιγμές του.

Μια μέρα, όταν μια κυρία απαίτησε να βγει ο Τάσος από το μαγαζί, ο Γιώργος Σπύρου, μέλος της παράταξης «Άμεσα Νέο Ξεκίνημα», αναγκάστηκε να του ζητήσει ευγενικά να βγει έξω. Ο Τάσος, με το χαρακτηριστικό του βλέμμα γεμάτο απορία, αντιστάθηκε. Ωστόσο, με τον τρόπο του, έδειξε την υπακοή του. Σηκώθηκε, έσπρωξε τη πόρτα και βγήκε έξω. Αυτή η στιγμή πείραξε βαθιά τον Γιώργο, αφού ο Τάσος δεν ήταν απλά ένας σκύλος, αλλά ένας φίλος.

Το κενό που αφήνει πίσω του ο Τάσος είναι αισθητό σε όλη τη Χαλκίδα. Η πόλη έχασε έναν από τους πιο πιστούς της «κατοίκους», έναν σκύλο που δεν ήταν απλά αδέσποτος, αλλά ήταν μέρος της καθημερινότητας, της ψυχής και της ζωής της. Ο Τάσος θα λείψει, όχι μόνο στους ανθρώπους που τον φρόντιζαν, αλλά και σε όλους εκείνους που είδαν σε αυτόν έναν φίλο, μια παρουσία που έκανε τη Χαλκίδα πιο ζωντανή και πιο ανθρώπινη.

Η μνήμη του, όμως, θα παραμείνει ζωντανή. Και ο Τάσος, με την αληθινή αγάπη που έδωσε σε όλη την πόλη, θα μείνει για πάντα ένα κομμάτι της Χαλκίδας, στο οποίο όλοι θα θυμούνται με τρυφερότητα και νοσταλγία.