Συγκινούν τα λόγια ιερέα της Εύβοιας για την Παναγία μας!

# Κήρυγμα για την Κοίμηση της Υπεραγίας Θεοτόκου

## «Ἰδοὺ γὰρ ἀπὸ τοῦ νῦν μακαριοῦσί με πᾶσαι αἱ γενεαί»

Αγαπητοί μου αδελφοί,

σήμερα η Εκκλησία μας δεν στέκεται μπροστά σε έναν τάφο για να θρηνήσει χωρίς ελπίδα. Στέκεται μπροστά στην Κοίμηση της Παναγίας μας και ψάλλει πανηγυρικά. Εκεί όπου τα ανθρώπινα μάτια βλέπουν τέλος, η πίστη βλέπει μετάβαση. Εκεί όπου ο κόσμος βλέπει χωρισμό, η Εκκλησία βλέπει συνάντηση. Εκεί όπου υπάρχει δάκρυ, γεννιέται ελπίδα.

Η Παναγία κοιμάται, αλλά δεν εγκαταλείπει τον κόσμο.

Αναχωρεί από τη γη, όμως παραμένει κοντά στα παιδιά της. Γι’ αυτό και ο ύμνος της εορτής μάς υπενθυμίζει:
**«ἐν τῇ κοιμήσει τὸν κόσμον οὐ κατέλιπες, Θεοτόκε»**.

Δεν μας άφησε η Μητέρα του Χριστού. Δεν έπαψε να πρεσβεύει. Δεν έκλεισε την καρδιά της στις αγωνίες μας. Αντίθετα, βρίσκεται ακόμη πιο κοντά στον Υιό και Θεό της και γίνεται για ολόκληρο τον κόσμο προσευχή, παρηγοριά και ελπίδα.

Η σημερινή ημέρα έχει πολλά να πει στον άνθρωπο της εποχής μας.

Ζούμε σε έναν κόσμο που φοβάται πολύ τον θάνατο, αλλά συχνά ξεχνά να ζήσει αληθινά. Αγωνιούμε να προσθέσουμε χρόνια στη ζωή μας, αλλά όχι πάντοτε ζωή στα χρόνια μας. Κυνηγάμε την επιτυχία, τα χρήματα, την εικόνα μας, την αναγνώριση, τα «μου αρέσει» των άλλων, και μέσα σε όλον αυτόν τον θόρυβο ξεχνάμε ότι υπάρχει και ψυχή.

Τρέχουμε πολύ, αλλά πολλές φορές δεν ξέρουμε προς τα πού πηγαίνουμε.

Έχουμε περισσότερα μέσα επικοινωνίας από ποτέ, αλλά λιγότερη πραγματική επικοινωνία. Έχουμε χιλιάδες «φίλους» στις οθόνες μας, αλλά άνθρωποι δίπλα μας νιώθουν μόνοι. Έχουμε γεμάτα σπίτια από πράγματα και καρδιές που πολλές φορές παραμένουν άδειες.

Και σήμερα η Παναγία, μέσα από την Κοίμησή της, έρχεται να μας πει σιωπηλά:

**«Παιδί μου, μην ξεχάσεις για ποιον λόγο ζεις. Μην αφήσεις τη ζωή σου να χαθεί μέσα στα πρόσκαιρα. Υπάρχει αιωνιότητα. Υπάρχει Χριστός. Υπάρχει Ανάσταση.»**

Η ζωή της Παναγίας ήταν ολόκληρη ένα «ναι» στον Θεό.

Από την ημέρα του Ευαγγελισμού μέχρι τον Γολγοθά και από την Ανάσταση μέχρι την ημέρα της Κοιμήσεώς της, έμεινε πιστή. Δεν απαίτησε εύκολη ζωή. Δεν ζήτησε εξηγήσεις για όλα. Δεν απέφυγε τον πόνο.

Κράτησε στην αγκαλιά της τον Χριστό ως βρέφος και Τον είδε αργότερα επάνω στον Σταυρό.

Ποια μάνα μπορεί να αντέξει τέτοιο πόνο;

Κι όμως, η Παναγία στάθηκε.

Δεν έπαψε να πιστεύει.

Δεν έπαψε να αγαπά.

Δεν έπαψε να ελπίζει.

Αυτό ακριβώς χρειάζεται και ο σημερινός άνθρωπος: να μάθει να στέκεται.

Να στέκεται όταν έρχονται τα δύσκολα.
Να στέκεται όταν χάνει έναν αγαπημένο άνθρωπο.
Να στέκεται όταν το σπίτι του περνά κρίση.
Να στέκεται όταν η ασθένεια χτυπά την πόρτα.
Να στέκεται όταν τα παιδιά απομακρύνονται.
Να στέκεται όταν προδίδεται, αδικείται ή συκοφαντείται.
Να στέκεται ακόμη κι όταν η προσευχή του μοιάζει να μην παίρνει απάντηση.

Όχι επειδή δεν πονά.

Αλλά επειδή γνωρίζει σε Ποιον πιστεύει.

Αδελφοί μου,

η Κοίμηση της Θεοτόκου είναι ακόμη μια μεγάλη υπενθύμιση για τη σχέση μας με τον θάνατο.

Ο θάνατος δεν είναι εύκολος. Ο αποχωρισμός πονά. Όταν λείψει ένας άνθρωπος που αγαπήσαμε, το σπίτι αλλάζει. Μια καρέκλα μένει άδεια. Μια φωνή δεν ακούγεται πια. Ένα τηλέφωνο δεν θα ξαναχτυπήσει με το ίδιο όνομα. Κι εκεί η καρδιά δυσκολεύεται να δεχθεί αυτό που συνέβη.

Η Εκκλησία δεν μας λέει να μη δακρύζουμε.

Μας λέει όμως να μη δακρύζουμε χωρίς ελπίδα.

Για τον χριστιανό ο τάφος δεν είναι το τελευταίο σπίτι του ανθρώπου. Είναι ένας σταθμός μέχρι την Ανάσταση.

Η Παναγία σήμερα μάς δείχνει τον δρόμο. Εκείνη που γέννησε τη Ζωή, μεταβαίνει προς τη Ζωή. Εκείνη που κράτησε στην αγκαλιά της τον Χριστό, τώρα παραδίδει την ψυχή της στα χέρια του Υιού της.

Τι όμορφη εικόνα!

Η Μητέρα που κάποτε κρατούσε το Θείο Βρέφος, τώρα κρατιέται η ίδια από τον Χριστό.

Και ίσως αυτό να είναι ένα από τα μεγαλύτερα μηνύματα της σημερινής εορτής:

**Όποιος κρατά τον Χριστό στη ζωή του, θα τον κρατήσει ο Χριστός και στην ώρα της εξόδου του.**

Ας αναρωτηθούμε λοιπόν: τι θα πάρουμε μαζί μας όταν φύγουμε;

Ούτε χρήματα.
Ούτε σπίτια.
Ούτε τίτλους.
Ούτε αξιώματα.
Ούτε επιτυχίες.

Θα πάρουμε την αγάπη που δώσαμε.

Τη συγχώρεση που προσφέραμε.

Το δάκρυ που σκουπίσαμε.

Το ψωμί που μοιραστήκαμε.

Την προσευχή που κάναμε κρυφά.

Το χέρι που απλώσαμε σε έναν άνθρωπο που είχε ανάγκη.

Αυτά δεν χάνονται.

Κι όμως, πόσο εύκολα σήμερα πληγώνουμε ο ένας τον άλλο για μικρά και ασήμαντα πράγματα. Οικογένειες δεν μιλούν για χρόνια. Αδέλφια γίνονται ξένοι. Γονείς και παιδιά κρατούν θυμό. Ζευγάρια αφήνουν τον εγωισμό να γίνει τοίχος. Και ο χρόνος περνά.

Η σημερινή εορτή μάς φωνάζει:

**Μην περιμένεις τον τάφο για να πεις «σ’ αγαπώ».
Μην περιμένεις το μνημόσυνο για να συγχωρήσεις.
Μην περιμένεις να χάσεις έναν άνθρωπο για να καταλάβεις την αξία του.**

Πήγαινε σήμερα.

Μίλησε σήμερα.

Συγχώρησε σήμερα.

Αγκάλιασε σήμερα.

Γιατί κανείς μας δεν γνωρίζει πόσες ημέρες έχει ακόμη μπροστά του.

Και κάτι ακόμη.

Αυτές τις ημέρες πολλοί ανάψαμε ένα κερί στην Παναγία. Ψάλαμε Παρακλήσεις, αφήσαμε ονόματα για μνημόνευση, προσκυνήσαμε την εικόνα της.

Όλα αυτά είναι πολύτιμα.

Όμως η Παναγία δεν θέλει απλώς ένα κερί από εμάς. Θέλει να ανάψει μέσα μας το φως του Χριστού.

Δεν θέλει μόνο λουλούδια στην εικόνα της. Θέλει να ανθίσει η καρδιά μας.

Δεν θέλει μόνο να της λέμε «Παναγία μου, βοήθησέ με». Θέλει να ακούσουμε κι εμείς τα λόγια που είπε στους υπηρέτες στον γάμο της Κανά:

**«Ὅ,τι ἂν λέγῃ ὑμῖν, ποιήσατε».**

Ό,τι σας πει ο Χριστός, κάντε το.

Αυτό είναι το πραγματικό νόημα της τιμής προς την Παναγία: να μας οδηγεί στον Υιό της.

Γι’ αυτό και σήμερα, στην καρδιά του καλοκαιριού, μέσα στη μεγάλη εορτή της Κοιμήσεώς της, ας πλησιάσουμε την Παναγία όχι μόνο με τα χείλη αλλά με την καρδιά.

Ας της εμπιστευτούμε τα παιδιά μας που δυσκολεύονται.

Τους νέους που ψάχνουν προσανατολισμό.

Τους ηλικιωμένους που αισθάνονται μόνοι.

Τους ασθενείς που περνούν νύχτες αγωνίας.

Τις οικογένειες που δοκιμάζονται.

Τους ανθρώπους που έχασαν αγαπημένα πρόσωπα.

Εκείνους που σήμερα χαμογελούν στους άλλους αλλά μέσα τους κλαίνε.

Τους ανθρώπους που δεν έχουν κανέναν να τους ακούσει.

Και ας της πούμε απλά:

**«Παναγία μου, εσύ γνωρίζεις.
Εσύ καταλαβαίνεις.
Εσύ που πόνεσες κάτω από τον Σταυρό, σκέπασε κι εμάς.
Κράτησέ μας κοντά στον Χριστό σου.»**

Αδελφοί μου,

«Καλή Παναγιά» δεν σημαίνει μόνο να φτάσουμε στην εορτή της 15ης Αυγούστου.

Σημαίνει να φτάσουμε λίγο πιο κοντά στον Χριστό.

Να φύγουμε από αυτή την εορτή με λιγότερο εγωισμό και περισσότερη αγάπη. Με λιγότερη κατάκριση και περισσότερη κατανόηση. Με λιγότερο φόβο και περισσότερη πίστη. Με λιγότερα λόγια και περισσότερη προσευχή.

Και όταν κάποτε έρθει και για εμάς η ώρα να φύγουμε από αυτόν τον κόσμο, μακάρι να μπορούμε να πούμε:

«Χριστέ μου, προσπάθησα να Σε αγαπήσω.
Προσπάθησα να αγαπήσω τους ανθρώπους.
Έπεσα πολλές φορές, αλλά ξανασηκώθηκα.
Και τώρα αφήνομαι στα χέρια Σου».

Τότε ο θάνατος δεν θα είναι σκοτάδι.

Θα είναι πέρασμα.

Θα είναι επιστροφή.

Θα είναι συνάντηση.

Υπεραγία Θεοτόκε, Μητέρα του Χριστού και Μητέρα της ελπίδος μας, σκέπαζε τα σπίτια μας, τα παιδιά μας και ολόκληρο τον κόσμο.

Παρηγόρησε κάθε πονεμένο.

Στήριξε κάθε κουρασμένο.

Φώτισε κάθε νέο άνθρωπο.

Συμφιλίωσε τις οικογένειες.

Γιάτρεψε τις πληγές μας.

Και όταν η πίστη μας λιγοστεύει, πιάσε μας από το χέρι και οδήγησέ μας πάλι στον Υιό σου.

**Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς.**

Χρόνια πολλά και ευλογημένα.

Καλή Παναγιά σε όλους.

**π. Δημήτριος Αργύρης
Πρωτοπρεσβύτερος**