Ωστόσο, τα θαλάσσια οικοσυστήματα επιβαρύνονται ολοένα περισσότερο από ρύπους που προέρχονται από ανθρώπινες δραστηριότητες. Ανάμεσά τους βρίσκεται ο υδράργυρος, ένα τοξικό βαρύ μέταλλο που έχει την ικανότητα να συσσωρεύεται στους ζωντανούς οργανισμούς.
Νέα επιστημονική έρευνα Ελλήνων ερευνητών εξετάζει την παρουσία του υδραργύρου σε ένα από τα πιο διαδεδομένα ψάρια της ελληνικής αγοράς, με τους επιστήμονες να επικεντρώνονται στον Σαρωνικό κόλπο.
Τι έδειξε η έρευνα στον Σαρωνικό
Η μελέτη, η οποία δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό Fishes, βασίστηκε στην εξέταση του μυϊκού ιστού 179 δειγμάτων του είδους Scomber colias, δηλαδή του γνωστού κολιού.
Για τον προσδιορισμό των επιπέδων υδραργύρου χρησιμοποιήθηκαν εξειδικευμένες φασματομετρικές μέθοδοι. Στόχος ήταν να καταγραφεί η συγκέντρωση ολικού υδραργύρου και να εκτιμηθεί ο πιθανός διατροφικός κίνδυνος για τους καταναλωτές.
Σύμφωνα με τα αποτελέσματα, οι μέσες συγκεντρώσεις υδραργύρου βρίσκονταν γενικά κάτω από τα ευρωπαϊκά ανώτατα επιτρεπτά όρια. Παρ’ όλα αυτά, οι ερευνητές εντόπισαν διαφορές ανάλογα με την εποχή κατά την οποία πραγματοποιήθηκε η αλίευση, με τις υψηλότερες τιμές να καταγράφονται κατά τις φθινοπωρινές δειγματοληψίες.
Ένα από τα βασικά ευρήματα της μελέτης αφορά τη σχέση ανάμεσα στο μέγεθος του ψαριού και την ποσότητα υδραργύρου στους ιστούς του. Όπως προέκυψε, όσο αυξάνονταν το μέγεθος και το βάρος του κολιού, τόσο αυξάνονταν και οι συγκεντρώσεις υδραργύρου.
Μάλιστα, στο σενάριο της μεγαλύτερης έκθεσης, που αφορά άτομα τα οποία καταναλώνουν συχνά μεγάλες ποσότητες από μεγαλύτερα ψάρια, ο δείκτης κινδύνου έφτασε σε επίπεδα που χρειάζονται προσοχή.
Πώς συσσωρεύεται ο υδράργυρος
Ο υδράργυρος που καταλήγει στο υδάτινο περιβάλλον μπορεί να μετατραπεί από μικροοργανισμούς σε μεθυλυδράργυρο. Πρόκειται για ιδιαίτερα τοξική μορφή του μετάλλου, η οποία απορροφάται εύκολα από τους ιστούς.
Κατά τη διάρκεια της ζωής του, ένα ψάρι τρέφεται και μεγαλώνει, με αποτέλεσμα να μπορεί να συσσωρεύει σταδιακά τοξικές ουσίες στον οργανισμό του, τις οποίες δεν είναι εύκολο να αποβάλει.
Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο μεγαλύτερα αρπακτικά ψάρια της ανοιχτής θάλασσας, όπως ο τόνος, ο ξιφίας και ο γαλέος, είναι γνωστό ότι μπορούν να παρουσιάζουν υψηλότερες συγκεντρώσεις βαρέων μετάλλων.
Ο κολιός, παρότι πρόκειται για πελαγικό ψάρι μεσαίου μεγέθους, δείχνει μέσα από τη συγκεκριμένη έρευνα πώς το μέγεθος και η ηλικία ενός ψαριού μπορούν να συνδέονται με την αύξηση του τοξικολογικού φορτίου.
Τα μικρά ψάρια στο τραπέζι
Τα ευρήματα της έρευνας δεν σημαίνουν ότι πρέπει να απομακρυνθούν τα ψάρια και τα θαλασσινά από τη διατροφή. Αντίθετα, αναδεικνύουν τη σημασία των επιλογών που γίνονται στην κατανάλωση ψαριών.
Οι διατροφολόγοι και οι υγειονομικές αρχές συστήνουν την προτίμηση μικρών αφρόψαρων, όπως η σαρδέλα, ο γαύρος, η αθερίνα και το σαφρίδι.
Τα συγκεκριμένα είδη έχουν μικρότερο κύκλο ζωής και, ως εκ τούτου, λιγότερο χρόνο για να συσσωρεύσουν μεγάλες ποσότητες βαρέων μετάλλων στους ιστούς τους.
Παράλληλα, τα αφρόψαρα αποτελούν σημαντικές πηγές ωφέλιμων λιπαρών οξέων, βιταμίνης D και ασβεστίου, προσφέροντας τα διατροφικά οφέλη του ψαριού με χαμηλότερη έκθεση σε βαρέα μέταλλα.
Διαβάστε όλες τις ειδήσεις για την Εύβοια
Διαβάστε όλες τις τελευταίες ειδήσεις για την Ελλάδα και τον Κόσμο στο evima.gr