Εύβοια: Συγκλονίζει η ιστορία της Ελένης Μαλακτάρη! Γιατί έκανε το Ράλλυ στο Αλιβέρι;

Η συγκινητική ιστορία της Ελένης Μαλακτάρη πίσω από το 13ο Φθινοπωρινό Ράλλυ – Ένας αγώνας αφιερωμένος στη μνήμη του πατέρα της, Γιάννη Μαλακτάρη.

Υπάρχουν αγώνες που κρίνονται στα δευτερόλεπτα, στις ειδικές διαδρομές και στη γραμμή του τερματισμού. Υπάρχουν όμως και κάποιοι άλλοι αγώνες, βαθιά ανθρώπινοι, που δεν μετριούνται με χρονόμετρα, αλλά με συναισθήματα, αναμνήσεις και υποσχέσεις που μένουν ζωντανές μέσα στα χρόνια.

Ένας τέτοιος αγώνας ήταν για την Ελένη Μαλακτάρη το 13ο Φθινοπωρινό Ράλλυ στο Αλιβέρι Ευβοίας.

Για τους θεατές ήταν μια μεγάλη γιορτή του μηχανοκίνητου αθλητισμού. Για τους αγωνιζόμενους, μια ακόμη συναρπαστική αναμέτρηση με τον χρόνο και τις απαιτήσεις των ειδικών διαδρομών. Για την Ελένη, όμως, ήταν κάτι πολύ περισσότερο.

Ήταν ένα όνειρο που γεννήθηκε από μια κουβέντα του πατέρα της. Ένα χρέος αγάπης. Μια υπόσχεση που δεν ειπώθηκε ποτέ επίσημα, αλλά έμεινε βαθιά χαραγμένη στην καρδιά της.

Ο πατέρας της, Γιάννης Μαλακτάρης, γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Αλιβέρι. Ήταν ο άνθρωπος που πίστευε στις δυνατότητές της, που την καμάρωνε και που θεωρούσε πως η κόρη του μπορούσε να καταφέρει τα πάντα.

Η Ελένη είχε ήδη διαγράψει μια σημαντική πορεία στον χώρο του μηχανοκίνητου αθλητισμού. Από το 2002, όταν μπήκε σχεδόν τυχαία στον κόσμο των αγώνων, μέχρι το 2016, είχε γνωρίσει τον αθλητισμό αυτόν από κάθε πλευρά: ως οδηγός, συνοδηγός, κριτής, πλοηγός, αλλά και μέσα από σημαντικές οργανωτικές και διοικητικές θέσεις.

Και κάποια στιγμή, σε μια από τις συνηθισμένες διαδρομές τους από την Αθήνα προς το Αλιβέρι, ο πατέρας της τής είπε κάτι που έμελλε να αποκτήσει τεράστια σημασία:

«Λένη, είναι δυνατόν να είσαι παιδί μου και να μην έχουμε ένα Ράλλυ στο Αλιβέρι;»

Μια απλή φράση. Μια αυθόρμητη επιθυμία ενός πατέρα που πίστευε στο παιδί του. Μια κουβέντα που τότε ίσως ακούστηκε σαν αστείο, σαν μια ακόμη πατρική προτροπή.

Όμως η ζωή είχε άλλα σχέδια.

Ο Γιάννης Μαλακτάρης έφυγε άδικα από τη ζωή, κατά τη διάρκεια ενός χειρουργείου ρουτίνας, αφήνοντας πίσω του ένα δυσαναπλήρωτο κενό.

Και μαζί με την απουσία του έμεινε εκείνη η κουβέντα.

Το Ράλλυ στο Αλιβέρι.

Το όνειρο του πατέρα.

Η επιθυμία που η κόρη του δεν πρόλαβε να πραγματοποιήσει όσο εκείνος βρισκόταν στη ζωή.

Τα χρόνια πέρασαν. Οι συνθήκες άλλαξαν. Η Ελένη συνέχισε να προσφέρει στον μηχανοκίνητο αθλητισμό, φτάνοντας στη θέση της αντιπροέδρου του Αγωνιστικού Σωματείου Μηχανοκίνητου Αθλητισμού (ΑΣΜΑ).

Και τότε, σχεδόν σαν να ήρθε η στιγμή που περίμενε τόσα χρόνια, παρουσιάστηκε η ευκαιρία.

Μετά από δέκα χρόνια παρουσίας στην Ιτέα, το Φθινοπωρινό Ράλλυ έπρεπε να αναζητήσει νέο τόπο διεξαγωγής.

Η Ελένη δεν χρειάστηκε να σκεφτεί πολύ.

Το Αλιβέρι δεν ήταν απλώς μια επιλογή στον χάρτη. Ήταν ο τόπος του πατέρα της. Ήταν ο τόπος των αναμνήσεών της. Ήταν εκεί όπου την περίμενε μια υπόσχεση χρόνων.

Με τη στήριξη του Δήμου Κύμης – Αλιβερίου, του ΑΣΜΑ και της προέδρου του, Κατερίνας Χαλιβελάκη, αλλά και ανθρώπων που στάθηκαν δίπλα της και έβαλαν πλάτη για να γίνει πραγματικότητα αυτή η προσπάθεια, το όνειρο άρχισε να παίρνει σάρκα και οστά.

Ο Θανάσης Μπίμπικας, ο Μάριος Τσαούσογλου, ο Γιώργος Μπάνος, ο Χαράλαμπος Κούρτης, ο Κωνσταντίνος Κουσερής, ο Γιώργος Ντούρμας, ο Νίκος Ντούρας, ο Νίκος Καδδίτης, ο Νίκος Αποστόλου, ο Βασίλης Παπαρούνης και πολλοί ακόμη έγιναν μέρος αυτής της ξεχωριστής προσπάθειας.

Και τελικά, το 13ο Φθινοπωρινό Ράλλυ πραγματοποιήθηκε στο Αλιβέρι.

Εκεί όπου κάποτε ένας πατέρας είχε ονειρευτεί να δει έναν αγώνα.

Εκεί όπου η κόρη του επέστρεψε, όχι μόνο ως άνθρωπος της διοργάνωσης, αλλά κυρίως ως παιδί που ήθελε να εκπληρώσει την επιθυμία του μπαμπά του.

Ίσως αυτή να ήταν και η πιο συγκινητική στιγμή της διοργάνωσης. Όχι κάποια εκκίνηση, ούτε κάποιος τερματισμός. Αλλά η σιωπηλή στιγμή που η Ελένη θα ήθελε να γυρίσει το κεφάλι της, να αντικρίσει τον πατέρα της ανάμεσα στον κόσμο και να του πει:

«Μπαμπά, κοίτα… Τα καταφέραμε!»

Μόνο που εκείνος δεν ήταν εκεί.

Τουλάχιστον όχι με τον τρόπο που θα ήθελε.

Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που, ακόμη κι όταν φεύγουν, δεν σταματούν ποτέ να είναι παρόντες στη ζωή μας. Ζουν μέσα στις επιλογές μας, στις προσπάθειές μας, στα όνειρα που μας άφησαν και στις μικρές ή μεγάλες νίκες που θα θέλαμε να μοιραστούμε μαζί τους.

Και ο Γιάννης Μαλακτάρης ήταν, με αυτόν τον τρόπο, παρών σε αυτό το Ράλλυ.

Στην προσπάθεια της κόρης του. Στους ανθρώπους που τη βοήθησαν. Στον ήχο των αγωνιστικών αυτοκινήτων που ακούστηκε στον τόπο όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε.

Το 13ο Φθινοπωρινό Ράλλυ στο Αλιβέρι δεν ήταν, λοιπόν, μόνο μια αθλητική διοργάνωση. Ήταν και ένας φόρος τιμής στη μνήμη του Γιάννη Μαλακτάρη.

Μια ιστορία που αποδεικνύει πως η αγάπη δεν τελειώνει με την απώλεια. Πως οι δεσμοί ανάμεσα σε έναν πατέρα και την κόρη του μπορούν να παραμείνουν δυνατοί ακόμη και πέρα από την απουσία. Και πως μερικές φορές οι μεγαλύτερες νίκες της ζωής δεν συνοδεύονται από κύπελλα και μετάλλια, αλλά από δάκρυα συγκίνησης.

Η Ελένη Μαλακτάρη κατάφερε να πραγματοποιήσει εκείνο που κάποτε της ζήτησε ο πατέρας της, σχεδόν αβίαστα, μέσα σε ένα αυτοκίνητο.

Δεν πρόλαβε να του χαρίσει τη χαρά όσο ζούσε.

Του χάρισε όμως κάτι που θα μείνει.

Έναν αγώνα στον τόπο του. Μια διοργάνωση συνδεδεμένη με τη μνήμη του. Μια ιστορία που αξίζει να ακουστεί.

Και αν αυτό το Ράλλυ είχε έναν διαφορετικό, ανθρώπινο τερματισμό, αυτός δεν βρισκόταν στο τέλος κάποιας ειδικής διαδρομής. Βρισκόταν στην καρδιά μιας κόρης που, ύστερα από τόσα χρόνια, μπόρεσε επιτέλους να ψιθυρίσει στον ουρανό:

«Μπαμπά μου, το Ράλλυ έγινε στο Αλιβέρι. Όπως το ήθελες. Μπορεί να άργησα, μπορεί να μην είσαι εδώ για να το δεις, αλλά τα καταφέραμε… Και αυτός ο αγώνας ήταν για σένα».

Γιατί κάποιοι αγώνες τελειώνουν με την καρό σημαία. Κάποιοι άλλοι, όμως, μένουν για πάντα χαραγμένοι στην ψυχή.