Η συγκλονιστική ιστορία του Αγίου Ιωάννη του Ρώσσου: Πως έφτασε στην Εύβοια

Ο Όσιος Ιωάννης, όταν έφτασε σε ηλικία στρατεύσιμη, κατατάχθηκε στον στρατό την εποχή που βασίλευε στη Ρωσία ο Μέγας Πέτρος. Συμμετείχε στον πόλεμο που εκείνος διεξήγαγε εναντίον των Τούρκων γύρω στο 1711 μ.Χ. και εκεί συνελήφθη αιχμάλωτος από τους Τατάρους. Στη συνέχεια οι Τάταροι τον πούλησαν σε έναν Οθωμανό αξιωματούχο, ίππαρχο στην υπηρεσία αγά, ο οποίος καταγόταν από το Προκόπιο της Μικράς Ασίας, κοντά στην Καισάρεια της Καππαδοκίας. Ο νέος κύριός του τον πήρε μαζί του στο χωριό του.

Πολλοί από τους αιχμαλώτους, συμπατριώτες του, εξαιτίας φόβου, πιέσεων ή υποσχέσεων, άλλαξαν πίστη και έγιναν μουσουλμάνοι. Ο Ιωάννης όμως, αναθρεμμένος από μικρός με χριστιανική παιδεία, παρέμεινε σταθερός στην πίστη του και αγαπούσε βαθιά τον Θεό και την παράδοση των πατέρων του.

Η ομολογία πίστης και η υπομονή στη δουλεία

Ο Ιωάννης, έχοντας πνευματική σύνεση και φόβο Θεού, υπέμεινε με καρτερία τη δουλεία, τη σκληρή μεταχείριση και τις προσβολές των Οθωμανών, οι οποίοι τον αποκαλούσαν «κιαφίρη», δηλαδή άπιστο. Παρά τις πιέσεις του αφέντη του και των άλλων να αλλαξοπιστήσει, απαντούσε σταθερά ότι προτιμούσε να πεθάνει παρά να αρνηθεί την πίστη του.

Στον αγά δήλωνε πως, αν τον άφηνε ελεύθερο στην πίστη του, θα υπάκουε πρόθυμα σε ό,τι του ζητούσε, αλλά αν τον εξανάγκαζε να αρνηθεί τον Χριστό, θα προτιμούσε να χάσει τη ζωή του. Με αυτόν τον τρόπο έμενε αμετακίνητος στην ομολογία του.

Η ζωή στον στάβλο και η ασκητική άσκηση

Με τον καιρό, η καρδιά του αφέντη του μαλάκωσε και άρχισε να τον συμπαθεί, όπως και η οικογένειά του, κυρίως λόγω της πραότητας και της ταπείνωσής του. Ο Ιωάννης τοποθετήθηκε να εργάζεται στον στάβλο, όπου φρόντιζε τα ζώα.

Εκεί κοιμόταν σε μια γωνιά, πάνω στα άχυρα, ευχαριστώντας τον Θεό, θεωρώντας τον χώρο αυτόν σαν υπενθύμιση της ταπεινότητας του Χριστού στη γέννησή Του. Ζούσε με αυστηρή άσκηση, λίγη τροφή και μεγάλη προσευχή, ενώ συχνά γονάτιζε για ώρες προσευχόμενος.

Αρνήθηκε μάλιστα να μεταφερθεί σε πιο άνετο κατάλυμα που του προσέφερε ο αφέντης του, επιλέγοντας να παραμείνει στον στάβλο για να ταπεινώνει ακόμη περισσότερο τον εαυτό του. Η ζωή του εκεί ήταν συνεχής προσευχή και άσκηση, μέσα σε δύσκολες συνθήκες.

Προσευχή και πνευματική ζωή

Ο Ιωάννης συνήθιζε να ψάλλει τους ψαλμούς του Δαβίδ και να προσεύχεται αδιάκοπα, ακόμη και όταν ακολουθούσε τον αφέντη του. Η ζωή του χαρακτηριζόταν από νηστεία, αγρυπνία και εσωτερική προσευχή.

Παράλληλα, λάμβανε τη Θεία Κοινωνία κάθε Σάββατο και συμμετείχε κρυφά σε αγρυπνίες σε ναό αφιερωμένο στον Άγιο Γεώργιο, κοντά στον τόπο όπου ζούσε.

Με την παρουσία του θεωρείτο ότι ευλογήθηκε ο οίκος του αφέντη του, ο οποίος μάλιστα απέκτησε πλούτη και δύναμη στην περιοχή του Προκοπίου.

Το θαύμα με το φαγητό

Κάποτε, σε μια οικογενειακή τράπεζα, η σύζυγος του αφέντη θυμήθηκε τον σύζυγό της που είχε ταξιδέψει στη Μέκκα. Τότε ο Ιωάννης ζήτησε ένα πιάτο με πιλάφι λέγοντας ότι θα το στείλει σε εκείνον.

Οι παρευρισκόμενοι γέλασαν με τα λόγια του, όμως η γυναίκα του τού το έδωσε. Ο Ιωάννης πήγε στον στάβλο, γονάτισε και προσευχήθηκε με όλη του την καρδιά, ζητώντας από τον Θεό να μεταφερθεί το φαγητό στον αφέντη του.

Το πιάτο χάθηκε από μπροστά του, και ο ίδιος επέστρεψε λέγοντας ότι το είχε στείλει στη Μέκκα.

Μετά από λίγες ημέρες, ο αφέντης επέστρεψε πράγματι από τη Μέκκα και έφερε μαζί του το ίδιο πιάτο, εξηγώντας ότι το βρήκε μυστηριωδώς γεμάτο φαγητό στο κλειδωμένο δωμάτιό του. Η οικογένειά του, όταν άκουσε την ιστορία, συνδύασε τα γεγονότα και θαύμασε το συμβάν.

Η αναγνώριση και η συνέχιση της ζωής του

Μετά από αυτό το γεγονός, ο Ιωάννης έγινε σεβαστός από όλους στο χωριό και κανείς δεν τολμούσε πλέον να τον περιφρονήσει ή να τον ενοχλήσει. Ο αφέντης του και η οικογένειά του τον τιμούσαν ιδιαίτερα και προσπάθησαν ξανά να τον μεταφέρουν σε καλύτερο χώρο, όμως εκείνος παρέμεινε σταθερός στην ταπεινή του ζωή στον στάβλο.

Συνέχισε να ζει με προσευχή, νηστεία και εργασία, υπηρετώντας με προθυμία τον αφέντη του, μέχρι τα τελευταία χρόνια της ζωής του.

Η ασθένεια και η κοίμησή του

Όταν πλησίασε το τέλος της ζωής του, ο Ιωάννης αρρώστησε και βρισκόταν ξαπλωμένος πάνω στα άχυρα του στάβλου που είχε αγιάσει με την προσευχή και την άσκησή του.

Ζήτησε να κοινωνήσει των Αχράντων Μυστηρίων. Λόγω του φόβου των διωγμών, ο ιερέας μετέφερε τη Θεία Κοινωνία κρυφά, τοποθετημένη μέσα σε ένα σκαλισμένο μήλο, και έτσι τον κοινώνησε.

Αμέσως μετά τη Θεία Μετάληψη, ο Ιωάννης παρέδωσε ειρηνικά την ψυχή του στον Θεό, τον οποίο είχε αγαπήσει σε όλη του τη ζωή, το 1730 μ.Χ.