Συγκλονίζει ιερέας της Εύβοιας: Μαζευτείτε λίγο μερικοί… Οι ημέρες είναι πονηρές!

Με λόγο αιχμηρό, αλλά και βαθιά ανθρώπινο, ο Πρωτοπρεσβύτερος π. Δημήτριος Αργύρης προχωρά σε μια ιδιαίτερα δυναμική παρέμβαση, στέλνοντας ένα ξεκάθαρο μήνυμα προς όσους έχουν ξεχάσει την αξία του σεβασμού, της αξιοπρέπειας και της αληθινής χριστιανικής αγάπης.

Μέσα από ένα κείμενο που προβληματίζει και καλεί σε αυτοκριτική, ο ιερέας μιλά χωρίς περιστροφές για τη συκοφαντία, την υποκρισία, την κακία και τις συμπεριφορές που πληγώνουν ανθρώπους και δηλητηριάζουν τις ανθρώπινες σχέσεις.

Παράλληλα, υπενθυμίζει πως η σιωπή δεν είναι πάντοτε αδυναμία, η συγχώρεση δεν σημαίνει ανοχή σε κάθε προσβολή και η χριστιανική πίστη δεν μπορεί να περιορίζεται σε λόγια και εξωτερικές εκδηλώσεις ευσέβειας.

Με αφετηρία την αποστολική προειδοποίηση «ὅτι αἱ ἡμέραι πονηραί εἰσι», ο π. Δημήτριος απευθύνει μια ουσιαστική έκκληση για περισσότερη ανθρωπιά, ταπεινότητα και σεβασμό προς τον συνάνθρωπο. Ένα κείμενο που αξίζει να διαβαστεί με προσοχή, καθώς δεν απευθύνεται μόνο σε εκείνους που προσβάλλουν και αδικούν, αλλά αποτελεί αφορμή προβληματισμού για όλους μας.

Υπάρχουν στιγμές που η σιωπή είναι αρετή. Υπάρχουν όμως και στιγμές που πρέπει να ειπωθούν ορισμένες αλήθειες, όχι από θυμό, ούτε από εκδικητικότητα, αλλά γιατί κάποιοι έχουν ξεπεράσει κάθε όριο σεβασμού, αξιοπρέπειας και ανθρώπινης συμπεριφοράς.

Μαζευτείτε, λοιπόν, λίγο μερικοί! Μάθετε πού μιλάτε, σε ποιον μιλάτε και, κυρίως, πώς μιλάτε!

Δεν μπορείτε να ανοίγετε το στόμα σας και να λέτε ό,τι θέλετε, να προσβάλλετε ανθρώπους, να αμφισβητείτε την αξιοπρέπειά τους, να συκοφαντείτε, να ειρωνεύεστε και ύστερα να θεωρείτε πως δεν συνέβη τίποτα.

Δεν μπορείτε να μπαίνετε στη ζωή των άλλων με βρόμικα παπούτσια και να απαιτείτε να σας υποδέχονται με χαμόγελο.

Δεν μπορείτε να πληγώνετε καρδιές και μετά να παριστάνετε τους αθώους. Να δημιουργείτε καταστάσεις, να σπέρνετε διχόνοιες, να μεταφέρετε λόγια, να διαστρεβλώνετε γεγονότα και στο τέλος να παρουσιάζεστε ως αδικημένοι.

Η υπομονή ενός ανθρώπου δεν είναι ανεξάντλητη. Και η καλοσύνη του δεν σας δίνει το δικαίωμα να τον ποδοπατάτε.

Υπάρχουν άνθρωποι που σιωπούν, όχι επειδή δεν γνωρίζουν, αλλά επειδή δεν θέλουν να κατέβουν στο επίπεδο εκείνων που τους προκαλούν.

Υπάρχουν άνθρωποι που συγχωρούν, όχι επειδή ξέχασαν όσα τους κάνατε, αλλά επειδή δεν θέλουν να δηλητηριάσουν την ψυχή τους με μίσος.

Υπάρχουν άνθρωποι που κάνουν πίσω, όχι από δειλία, αλλά από σεβασμό στον Θεό, στην οικογένειά τους, στην αποστολή τους και στην ίδια τους τη συνείδηση.

Μην μπερδεύετε, λοιπόν, την πραότητα με την αδυναμία, την ευγένεια με την ανοχή στην ασέβεια και τη συγχώρεση με την άδεια να επαναλαμβάνετε τα ίδια λάθη.

Μην πιστεύετε ότι επειδή κάποιος δεν απαντά στις προσβολές σας, δεν έχει τίποτα να πει. Μπορεί να γνωρίζει πολύ περισσότερα απ’ όσα φαντάζεστε. Μπορεί να έχει ακούσει, να έχει δει και να έχει καταλάβει πολλά, αλλά να επιλέγει συνειδητά να μη μετατρέψει την αλήθεια σε όπλο εκδίκησης.

Αυτό δεν είναι αδυναμία. Είναι δύναμη ψυχής.

Δυστυχώς, στην εποχή μας περισσεύει η κακία και λιγοστεύει η ντροπή. Περισσεύει η κατάκριση και λιγοστεύει η αυτοκριτική. Πολλοί ενδιαφέρονται περισσότερο για το τι κάνει ο διπλανός τους παρά για το πώς στέκονται οι ίδιοι απέναντι στον Θεό.

Κάποιοι μιλούν συνεχώς για αγάπη, αλλά με τις πράξεις τους πληγώνουν. Μιλούν για δικαιοσύνη, αλλά αδικούν. Μιλούν για αλήθεια, αλλά διαδίδουν μισές αλήθειες, που πολλές φορές είναι πιο επικίνδυνες από ένα ολοκληρωτικό ψέμα.

Και το πιο λυπηρό είναι ότι ορισμένοι χρησιμοποιούν ακόμη και την πίστη, την Εκκλησία και το όνομα του Θεού για να δικαιολογήσουν συμπεριφορές που δεν έχουν καμία σχέση με το Ευαγγέλιο.

Δεν μπορείς να κρατάς τον σταυρό στο χέρι και να σταυρώνεις με τη γλώσσα σου τον αδελφό σου.

Δεν μπορείς να ανάβεις κεριά μπροστά στις εικόνες και συγχρόνως να σβήνεις την ελπίδα από τις καρδιές των ανθρώπων.

Δεν μπορείς να ζητάς το έλεος του Θεού για τον εαυτό σου και να αρνείσαι το παραμικρό έλεος στον συνάνθρωπό σου.

Ας καταλάβουμε επιτέλους ότι η πίστη δεν φαίνεται μόνο στα λόγια, στις μετάνοιες και στις εξωτερικές εκδηλώσεις ευσέβειας. Φαίνεται πρωτίστως στον τρόπο που φερόμαστε στους άλλους, ιδιαίτερα όταν διαφωνούμε μαζί τους.

Και να θυμάστε κάτι πολύ σημαντικό: Ο Θεός δεν μας έδωσε τη γλώσσα για να πληγώνουμε, αλλά για να παρηγορούμε, να οικοδομούμε και να λέμε την αλήθεια με αγάπη.

Όποιος νομίζει ότι μπορεί να παίζει με την υπόληψη, την τιμή, την οικογένεια και την ψυχική γαλήνη ενός ανθρώπου, ας αναλογιστεί ότι κάθε πράξη έχει τις συνέπειές της.

Μπορεί να ξεγελάσεις τους ανθρώπους. Μπορεί να παρουσιάσεις τα γεγονότα όπως σε συμφέρει. Μπορεί να κερδίσεις για λίγο τις εντυπώσεις. Όμως τη συνείδησή σου δεν μπορείς να την ξεγελάς για πάντα.

Και ενώπιον του Θεού δεν έχουν αξία οι εντυπώσεις, οι γνωριμίες, οι τίτλοι και τα μεγάλα λόγια. Αξία έχει η αλήθεια της καρδιάς.

Γι’ αυτό, πριν κρίνετε έναν άνθρωπο, αναρωτηθείτε τι σταυρό κουβαλά. Πριν τον προσβάλετε, σκεφτείτε πόσες μάχες έχει δώσει σιωπηλά. Πριν τον κατηγορήσετε, εξετάστε μήπως εσείς γνωρίζετε μόνο τη μισή ιστορία.

Και πριν επιχειρήσετε να καταστρέψετε την υπόληψή του, θυμηθείτε πως πίσω από κάθε πρόσωπο υπάρχει μια ψυχή, μια οικογένεια, ένας πόνος, ένας αγώνας που ίσως δεν γνωρίζετε.

Οι ημέρες είναι πονηρές!

Δεν το λέμε για να φοβίσουμε κανέναν, αλλά για να αφυπνίσουμε συνειδήσεις.

*«Βλέπετε οὖν πῶς ἀκριβῶς περιπατεῖτε, μὴ ὡς ἄσοφοι, ἀλλ’ ὡς σοφοί… ὅτι αἱ ἡμέραι πονηραί εἰσι».* (Εφεσίους 5, 15-16)

Δηλαδή, να προσέχουμε πώς ζούμε, πώς συμπεριφερόμαστε και πώς χρησιμοποιούμε τον χρόνο που μας χαρίζει ο Θεός.

Δεν έχουμε τόσο χρόνο στη ζωή μας ώστε να τον σπαταλάμε σε κακίες, μικρότητες, ζήλιες, συκοφαντίες και προσωπικές αντιπαλότητες.

Η ζωή είναι σύντομη. Σήμερα είμαστε εδώ, αύριο κανείς δεν γνωρίζει. Και είναι πραγματικά κρίμα να περνούν οι ημέρες μας προσπαθώντας να μειώσουμε τους άλλους, αντί να προσπαθούμε να γίνουμε καλύτεροι εμείς.

Γι’ αυτό, μαζευτείτε λίγο μερικοί. Βάλτε όρια στα λόγια σας, στις συμπεριφορές σας και στις παρεμβάσεις σας στη ζωή των άλλων.

Μάθετε να σέβεστε ακόμη και εκείνους που δεν συμπαθείτε.

Μάθετε να διαφωνείτε χωρίς να προσβάλλετε.

Μάθετε να λέτε την αλήθεια χωρίς να ταπεινώνετε.

Μάθετε να ζητάτε συγγνώμη όταν αδικείτε.

Και πάνω απ’ όλα, μάθετε να αφήνετε τους ανθρώπους να ζουν με αξιοπρέπεια, χωρίς να τους μετατρέπετε σε αντικείμενο της κακίας και των προσωπικών σας σκοπιμοτήτων.

Όσο για εκείνους που υπομένουν σιωπηλά την αδικία, ας μην απογοητεύονται. Η χριστιανική υπομονή δεν σημαίνει ότι πρέπει να δεχόμαστε αδιαμαρτύρητα κάθε προσβολή. Έχουμε δικαίωμα να υπερασπιζόμαστε την αλήθεια και την αξιοπρέπειά μας, χωρίς να χάνουμε την ειρήνη της ψυχής μας και χωρίς να ανταποδίδουμε το κακό με κακό.

Γιατί ο πραγματικά δυνατός άνθρωπος δεν είναι εκείνος που φωνάζει περισσότερο, αλλά εκείνος που μπορεί να υπερασπιστεί το δίκιο του χωρίς να χάσει την ανθρωπιά του.

Η μεγαλύτερη νίκη δεν είναι να καταφέρουμε να σιωπήσουν οι άλλοι, αλλά να μη γίνουμε ποτέ όμοιοι με εκείνους που μας πλήγωσαν.

Οι ημέρες είναι πονηρές. Ας γίνουμε, λοιπόν, περισσότερο προσεκτικοί, περισσότερο ταπεινοί και περισσότερο άνθρωποι.

Γιατί στο τέλος της ζωής μας ο Θεός δεν θα μας ρωτήσει πόσους ανθρώπους καταφέραμε να νικήσουμε, αλλά πόσο αγαπήσαμε, πόσο συγχωρήσαμε, πόσο δίκαια σταθήκαμε και πόση αλήθεια χωρούσε στην καρδιά μας.

Ας φοβόμαστε, λοιπόν, περισσότερο μήπως αδικήσουμε κάποιον παρά μήπως μας αδικήσουν.

Και ας θυμόμαστε πάντοτε ότι ο σεβασμός προς τον συνάνθρωπο δεν είναι αδυναμία ούτε παραχώρηση. Είναι υποχρέωση της συνείδησής μας και καρπός της αληθινής χριστιανικής αγάπης.

Με πατρική αγάπη και ευχές,

π. Δημήτριος Αργύρης

Πρωτοπρεσβύτερος