Επίδομα ανεργίας: Σενάριο για καταβολή μόνο δύο μηνών – Τα ερωτήματα που προκαλεί

Το σχέδιο που φέρεται να εξετάζει η κυβέρνηση γεννά το ερώτημα αν πρόκειται για μια προεκλογική γκάφα ή για μια «κρυφή ατζέντα» που αφορά την επόμενη ημέρα.

Αρχικά, την «προσωπική άποψη» του κυβερνητικού εκπροσώπου Π. Μαρινάκη φαίνεται να υιοθέτησαν, σε διαφορετικό βαθμό, ο αντιπρόεδρος της ΝΔ και υπουργός Υγείας Α. Γεωργιάδης, καθώς και ο βουλευτής Ανατολικής Αττικής Μάκης Βορίδης.

Η σύμπτωση των συγκεκριμένων τοποθετήσεων από κορυφαία στελέχη της δεξιάς παράταξης δεν περνά απαρατήρητη. Εφόσον δεν πρόκειται για «κρυφή ατζέντα», διατυπώνεται η εκτίμηση ότι πρόκειται τουλάχιστον για επιλογές που δεν έχουν μέχρι σήμερα εφαρμοστεί.

Η κατάργηση του επιδόματος ανεργίας παρουσιάζεται ως μέρος μιας νεοφιλελεύθερης προσέγγισης που δίνει έμφαση στη μείωση του συνολικού κόστους εργασίας.

Πρόκειται για μια επιλογή που, σύμφωνα με την ίδια προσέγγιση, εξυπηρετεί τις ανάγκες των επιχειρήσεων, σε μια περίοδο κατά την οποία δεν προχωρούν στον απαιτούμενο τεχνολογικό εξοπλισμό, το κράτος επιδιώκει αυξημένα φορολογικά έσοδα και οι επιχειρήσεις εξακολουθούν να αναζητούν κυρίως αποφοίτους Λυκείου και πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης.

Ενδεικτικό είναι ότι, σύμφωνα με τα στοιχεία της ΔΥΠΑ/ΟΑΕΔ για τον Ιούλιο του 2026, μόλις το 14% των προσφερόμενων θέσεων εργασίας αφορούσε πτυχιούχους.

Στέγη και ασφαλιστικές εισφορές

Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσεται και η μείωση των ασφαλιστικών εισφορών, δηλαδή του μη μισθολογικού κόστους, με αποτέλεσμα να έχουν περιοριστεί και οι εισφορές υπέρ της Εργατικής Κατοικίας.

Όπως επισημαίνεται, η εξέλιξη αυτή έχει οδηγήσει σε περιορισμένους διαθέσιμους πόρους για δημόσιες παρεμβάσεις απέναντι στη στεγαστική κρίση, όπως η αγορά οικοπέδων, η κατασκευή κοινωνικών κατοικιών και η επιδότηση στεγαστικών δανείων.

Η προτεινόμενη διακοπή του επιδόματος ανεργίας αποδίδεται σε δύο βασικούς στόχους: αφενός στη μείωση των εργοδοτικών εισφορών και αφετέρου στην ταχύτερη επιστροφή των ανέργων στην αγορά εργασίας, ακόμη και μέσω διαφορετικού αντικειμένου απασχόλησης.

Χωρίς το επίδομα της ΔΥΠΑ/ΟΑΕΔ, υποστηρίζεται ότι περιορίζεται σημαντικά ο χρόνος που διαθέτει ένας άνεργος για να αναζητήσει μια καλύτερη θέση εργασίας με δικαιώματα.

Η «κρυφή ατζέντα»

Σύμφωνα με την ίδια κριτική, ενώ η φανερή οικονομική πολιτική της κυβέρνησης χαρακτηρίζεται από υψηλή φορολόγηση των μισθών, δεν προωθείται αντίστοιχη συζήτηση για τη μείωση του φορολογικού και μη μισθολογικού κόστους μέσω της τιμαριθμοποίησης της φορολογικής κλίμακας.

Αντίθετα, ως στόχος της αποκαλούμενης «κρυφής ατζέντας» παρουσιάζεται η μείωση του συνολικού κόστους εργασίας, μέσω της κατάργησης εισφορών, αλλά και η συμπίεση των μισθών με την ταχύτερη επιστροφή των ανέργων στην αγορά εργασίας.

Όπως αναφέρεται, αντί να εφαρμοστεί ο υφιστάμενος νόμος, ο οποίος προβλέπει υψηλότερο επίδομα ανεργίας, ακόμη και έως το 80% του τελευταίου μισθού κατά τους πρώτους 2-3 μήνες της προσαρμογής και σταδιακή μείωσή του στη συνέχεια, φαίνεται να προωθείται η απομάκρυνση από ένα βασικό κοινωνικό δίχτυ προστασίας.

Εργασία και μισθοί

Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσονται, σύμφωνα με το κείμενο, και άλλες εργασιακές επιλογές, όπως η δυνατότητα απασχόλησης συνταξιούχων χωρίς πέναλτι στη σύνταξη, η εξαήμερη εργασία, το ημερήσιο 10ωρο χωρίς υπερωριακή αμοιβή μέσω της διευθέτησης του χρόνου εργασίας, αλλά και η απασχόληση έως και 13 ώρες την ημέρα.

Όπως υποστηρίζεται, οι συγκεκριμένες ρυθμίσεις, με την επιλογή του εργοδότη, συμβάλλουν στη συγκράτηση των αμοιβών, την ώρα που η ακρίβεια επιβαρύνει σημαντικά το εισόδημα της μέσης ελληνικής οικογένειας.

Παρά το γεγονός ότι ο βασικός μισθός έχει αυξηθεί περίπου 28% τα τελευταία χρόνια, ο πληθωρισμός στα τρόφιμα έχει φτάσει το 40%.

Την ίδια στιγμή, σύμφωνα με το Δημοσιονομικό Συμβούλιο, ο μέσος μισθός το 2025 μειώθηκε κατά 0,1% σε σύγκριση με το 2024.

Το Δημοσιονομικό Συμβούλιο, από τον προσεχή Νοέμβριο, θα έχει τη δυνατότητα να αναλύει και τις οικονομικές προτάσεις που περιλαμβάνονται στα προγράμματα των κομμάτων.

Ωστόσο, σύμφωνα με την ίδια άποψη, ιδιαίτερη σημασία θα είχε η συστηματική καταγραφή και των επιπτώσεων των ασκούμενων κυβερνητικών πολιτικών στο διαθέσιμο εισόδημα των πολιτών, στην ακρίβεια και στη φορολογία.